Ze is 7 jaar

Voor sommige mensen is het vaccin méér een zaak van leven en dood dan voor anderen.
Toch worden zij nu over het hoofd gezien.

Ze is 7 jaar. Vandaag is de 300e dag van haar gevangenschap. Haar misdaad? Ze heeft een moeder die in een COVID19-risicogroep zit en een flinke kans heeft te overlijden als ze geïnfecteerd raakt.

Het was 11 maart toen Oriana voor het laatst echt met andere kinderen gespeeld heeft. Dat ze voor het laatst in een klaslokaal zat. Dat ze de juf, een vriendinnetje of wie-dan-ook kon spreken zonder dat mama of papa ergens in de buurt was. Dat ze gewoon lekker buiten kon spelen. Dat ze in de buurt van anderen kon komen. Haar gevangenis is luxe. Met zomers een waterglijbaan en de rest van het jaar een trampoline. Met een slaapkamer met paardenposters en elfjesdecor. Met een keuken vol lekkere dingen en onbeperkt internet. Maar het blijft een gevangenis. Ze kan er niet uit en er mag niemand anders naar binnen.

Oriana is gevoelig, lief, de beschermengel van haar moeder, slim, grappig. Ze houdt van paarden en van lezen. En van wild doen. Als ze wild doet moet ze tegenwoordig altijd uitkijken, want bij mama kan dat niet, dat is gevaarlijk. En vriendjes om lekker wild mee rond te rennen, dat werkt niet zo goed via videochat.

Ze heeft een juf die er alles aan doet om haar deel van de klas te laten zijn. Ze heeft vriendinnetjes die na schooltijd af en toe met haar skypen. Haar ouders hebben gelukkig de mogelijkheid om alle boeken die ze maar wil voor haar te kopen. Oma zet soms cadeautjes voor de deur. Ze probeert er het beste van te maken, maar soms moet ze opeens huilen, omdat ze zo ontzettend graag even met andere kinderen zou willen spelen.

In al die maanden is ze één keer in een andere ruimte in contact met anderen geweest. Tijdens de begrafenis van haar opa, die COVID19 niet overleefd had. Haar oma kon niet bij de begrafenis aanwezig zijn omdat zijzelf nog in het ziekenhuis aan de zuurstof lag. Maar de pastoor, begrafenisondernemer en het gezin van haar tante waren er wel. Allemaal op extreem veel afstand van elkaar. De uitvaart van haar opa mocht niet tot die van haar moeder leiden.

Van de week vroeg ze of het etenstijd was. Nee, ze had geen honger, ze wilde weten of het voor andere mensen etenstijd was. Want dan was het vast rustiger in onze straat en zou ze dan misschien eventjes op de stoep voor het huis mogen fietsen. Ze had de hele dag steeds uit het raam gekeken en geconcludeerd dat het te druk was. Ze had niet eens gevraagd of het kon.

Beeld afkomstig uit Nieuwsuur

Oriana is niet alleen. Er zijn duizenden kinderen zoals zij die voor de veiligheid, om het leven van een ouder te redden, hun leven hebben moeten stilleggen. Hun ouders houden ze niet thuis omdat dat leuker of fijner of makkelijker is, maar omdat het alternatief ondenkbaar is. De keuze is thuis of risico, groot risico. Naar school of contact met vriendjes betekent dat ze het virus kunnen oplopen en meenemen. Dat ze hun ouder kunnen infecteren. Dat hun ouder daardoor nog extremere gezondheidsschade oploopt, of doodgaat.

Een dode ouder is erger dan een jaartje geen school. Sterker nog, mama kunnen knuffelen is al belangrijker dan vrijheid, zegt Oriana. Ze vertelde het aan Nieuwsuur. Ze wilde graag weer naar school maar mama knuffelen in belangrijker. Mama is belangrijker dan school. Dan vriendjes. Dan vrijheid.

De enige manier waarop mama weer veilig wordt en Oriana dus weer naar school kan, is als mama een vaccin krijgt. En wel het juiste vaccin.

Tekst gaat verder onder deze video

Ik ben Valerie, de mama van Oriana. Ik ben nierpatiënt.  Sinds 11 maart heb ik wel contact met de buitenwereld gehad. De eerste 8 maanden zo’n een keer per maand, maar nu wekelijks. Bloedprikken lukt namelijk niet via de videoverbinding met het ziekenhuis. En de operatie om mijn dialysekatheter te plaatsen kon ook al niet telefonisch. Ik ga met zelfbetaalde FFP2 of FFP3 maskers naar het ziekenhuis toe omdat ik koste wat het kost wil voorkomen dat ik besmet raak. Dat ik Oriana voor niks thuishou al die tijd. De maskers zijn duur, maar ze zijn het waard.

Beeld afkomstig uit Nieuwsuur

Als eindstadium nierpatiënt hoor ik tot de officiële categorie risicopatiënten. Zelfs het RIVM telt mij als kwetsbare, dan moet het dus echt wel erg zijn. Ik had afgelopen jaar getransplanteerd moeten worden, maar ja, Covid19 stelde zorg uit en nu zit ik toch met een dialysekatheter in mijn buik. Leuk is anders.

Als kwetsbaarste groep zou ik als een van de eersten aan de beurt moeten zijn voor het vaccin. Maar inmiddels vindt half Nederland dat ze wel voorrang op mij verdienen. Eerst de mensen in de acute zorg. Daar kon ik nog wel inkomen. Toen ook de huisartsen, pffff, ok. En toen riepen de apothekers, topsporters, politieagenten, BOA’s, supermarktmedewerkers, leraren, OV-medewerkers en eigenlijk gewoon iedereen die op de een-of-andere manier verenigd is, dat ook zij voorrang verdienden.

De kwetsbaren werden vergeten. Ok, de ouderen, daar moesten we aan blijven denken. Dat vond ook de Tweede Kamer, ook het kabinet. Maar die jonge kwetsbaren. Het lijkt er op dat ze vergeten zijn dat we bestaan.

In de vaccinatieplanning staan we wel genoemd. We zijn de eersten die de groep C vaccins mogen. Een groep vaccins waarvan de effectiviteit en veiligheid nog helemaal niet bekend is. Waarvan het nog helemaal niet duidelijk is of en wanneer die toegelaten worden, en het belangrijkste, die helemaal niet op kwetsbare groepen getest is. Op nierpatiënten als ik is alleen het Pfizer vaccin getest. Maar die mogen we niet. Die is voor de zorg. En de ouderen. Nouja, sommige ouderen. Als er wat overblijft.

Bestaan wij nog? Besta ik nog volgens de schema’s, volgens de planning? Heb ik bestaansrecht in Nederland? Heeft Oriana bestaansrecht in Nederland? Of willen we dat een lief, slim, grappig paardenmeisje haar leven tussen muren slijt?

Oriana bestaat. Ik besta. Mijn man bestaat, die zit ook vast om mij te beschermen. Ik ben een 41-jarige vrouw met een 7-jarige dochter die met haar gezin al 300 dagen gevangen zit.

Dat is Nederland.

Valerie van de Flier
@vvdf020

2 gedachten over “Ze is 7 jaar

  1. Valerie… ik ben de moeder van Miriam Mannak.. en die ken je… Kan ik iets voor je betekenen en dochterlief, om gewoon eens langs te komen…of zo ? Laat het via Mir weten… ik vind het een hartverscheurend verhaal. Liefs … sterkte…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: